29.1.11

Μουσείο σοκολάτας

... παρουσιάζει η σοκολάτα υγείας Παυλίδη






Ένα διαφορετικό μουσείο παρουσιάζει η σοκολάτα υγείας Παυλίδη, που γιορτάζει φέτος τα 150 χρόνια της. Στις 29 και 30 Ιανουαρίου δίνει τη δυνατότητα σε μικρούς και μεγάλους να επισκεφθούν το πρωτότυπο μουσείο πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη.


Μέσα στο Μουσείο, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν την ιστορία της διάσημης Σοκολάτας από το 1861 μέχρι σήμερα, να αποκτήσουν μία πρώτη ιδέα για το πώς λειτουργεί η γραμμή παραγωγής στο Εργοστάσιο Παυλίδη, να δουν την έκθεση συσκευασιών υγείας Παυλίδη που φοιτητές του Κολεγίου Βακαλό Art&Design δημιούργησαν αποκλειστικά για την επέτειο των 150 χρόνων και να απολαύσουν σοκολατένιες λιχουδιές.


Επιπλέον, οι μικροί επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν και να απασχοληθούν δημιουργικά σε δραστηριότητες ειδικά σχεδιασμένες από το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο.


Με την αφορμή της επετείου, η υγείας Παυλίδη συνεργάζεται με την Μ.Κ.Ο. «Ανοιχτή Αγκαλιά», για να προσφέρει την υποστήριξή της σε παιδιά που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και νοσηλεύονται σε νοσοκομεία.


Έτσι, δημιουργήθηκε ειδική επετειακή συσκευασία, που περιέχει τρεις σοκολάτες υγείας των 100γρ., το 10% των εσόδων της οποίας θα προσφερθεί στην «Ανοιχτή Αγκαλιά».


Επίσης, στο χώρο του Μουσείου θα λειτουργεί κατάστημα αναμνηστικών δώρων υπέρ των σκοπών της «Ανοιχτής Αγκαλιάς».


Το πρωτότυπο αυτό Μουσείο θα λειτουργήσει στις 29 και 30 Ιανουαρίου ακριβώς πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη, Πειραιώς 135, Αθήνα, με ώρες λειτουργίας 10:00 το πρωί έως 20:00 το βράδυ.


Το μουσείο θα στηθεί με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων.
Διαβάστε περισσότερα:

 http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231074849#ixzz1CRPAMRdM

Τι βλέπει στον ύπνο του, τι σημαίνει;

 

Οι νυχτερινές φαντασιώσεις των παιδιών μας λένε πολλά για τους φόβους και τις αγωνίες τους. Και μπορούν να ερμηνευτούν. Με ένα σχέδιο και με τη βοήθεια μιας ειδικού...
 
Πού πάνε τα παιδιά όταν κοιμούνται; «Κατοικούν σε μελλοντικά σπίτια που εσείς ούτε στα όνειρά σας θα μπορέσετε να επισκεφθείτε», έγραφε ο Λιβανέζος ποιητής Kahlil Gibran. Βρίσκονται μέσα μας για εννέα μήνες, ακόμα και μετά τη γέννηση δε θα ήθελαν ποτέ να μας αποχωριστούν, και μας περιμένουν με την αγκαλιά ανοιχτή όταν επιστρέφουμε στο σπίτι. Κηρύσσουν ευχαρίστως πόλεμο στον ύπνο, αρκεί να μη μας αφήσουν στο σκοτάδι πίσω από την πόρτα του δωματίου τους. Αλλά όταν κλείνουν τα μάτια και κουλουριάζονται σ’ εκείνη την κρυφή γωνιά του εαυτού τους, που οι ψυχολόγοι ονομάζουν ψυχισμό, ξαφνικά γίνονται ξένα.
Συναντούν άγνωστα πρόσωπα και τόπους, ζουν για λογαριασμό τους εμπειρίες που τα ικανοποιούν ή μπλέκονται σε μπελάδες, σε τρομαχτικές περιπέτειες, που όταν ξυπνήσουν δεν ξέρουν ή δε θέλουν να διηγηθούν. Είναι αυτά τα ίδια που όταν ονειρεύονται μας αφήνουν έξω από την πόρτα, με την υποχρέωση να τα παρηγορούμε όταν ξυπνούν κλαίγοντας ή με την προσπάθεια να ερμηνεύουμε τα συναισθήματά τους από τα ψήγματα των εκμυστηρεύσεών τους. Αλλά υπάρχει ένας τρόπος για να βρούμε ένα πέρασμα και να εισχωρήσουμε στον κόσμο των ονείρων τους. Τον βρήκε μια Μιλανέζα ψυχολόγος η Manuela Giulieri, που ζει μια ζωή με τα παιδιά.
Ασχολείται με αυτά στον παιδικό σταθμό Ciaobimbi, που είχε ιδρύσει η μητέρα της τη δεκαετία του ‘70, τον οποίο σήμερα και διευθύνει. Όταν τα παιδιά έρχονται το πρωί στο σχολείο, με το κεφάλι ακόμα ζαλισμένο από τα όνειρα, τους ζητάει να τα σχεδιάσουν σαν να ήταν παραμύθια που αυτή τη φορά τα παιδιά διηγούνται στους μεγάλους. Τέρατα, μάγισσες, ζώα, πρόσωπα της οικογένειας ή τα ίδια τα παιδιά, άλλοτε ήρωες άλλοτε θύματα, γεμίζουν φανταστικά οράματα που διευρύνουν τα σύμβολα και τις εμπειρίες που βιώνουν στην καθημερινότητα.
Συναισθηματικές καταιγίδες
«Το σχέδιο είναι ένα χρησιμότατο εργαλείο, που βοηθάει το παιδί να επεξεργαστεί τα όνειρα και να πάρει αποστάσεις από τις εντάσεις της πραγματικής ζωής» εξηγεί η Giulieri. «Από τα 2 μέχρι τα 5-6 χρόνια τους, τα παιδιά έχουν μια εντονότατη ονειρική δραστηριότητα, πάνω από το 50% του χρόνου που περνούν κατά τη διάρκεια του ύπνου, γιατί λαμβάνουν πολλά ερεθίσματα.»
Οι καινούργιες ψυχοκινητικές κατακτήσεις τούς ανοίγουν το δρόμο σε σημαντικές ανακαλύψεις. Η είσοδος στον παιδικό σταθμό, που σημαδεύει είτε την απομάκρυνση από τη μητέρα είτε τη σύγκριση με άγνωστα πρόσωπα, που δεν είναι πάντα ευνοϊκά προδιατεθειμένα απέναντί τους, γεννά φόβους και γοητεία. Μια συναισθηματική καταιγίδα που δεν περνά απαρατήρητη στα όνειρα και εκδηλώνεται συχνά με απελπισμένα ξυπνήματα μέσα στην καρδιά της νύχτας. «Πολύ πιο φοβερά στα πολύ μικρά παιδιά, που δεν μπορούν να διακρίνουν το όνειρο από την πραγματικότητα», συνεχίζει η ψυχολόγος.
«Έχουν την τάση να πιστεύουν ότι αυτό που βιώνουν στο όνειρο είναι αληθινό: το τέρας είναι κρυμμένο κάτω απ’ το κρεβάτι ή η μάγισσα θα ξανάρθει αύριο βράδυ και δεν ξέρουν πώς να αμυνθούν. Μόνο γύρω στα 5-6 χρόνια αρχίζει να περνάει απ’ το μυαλό τους η βεβαιότητα ότι τα νυχτερινά οράματα, όσο κι αν είναι τρομακτικά, δε συνεχίζουν στην πραγματικότητα. Ο εφιάλτης γι’ αυτά γεννιέται από την απογοήτευση που νιώθουν στην καθημερινή ζωή, από την ανικανότητα να βρουν μια λύση στα προβλήματα, για παράδειγμα απέναντι στην αυστηρότητα των ενηλίκων.»
Όχι μόνο τέρατα
Και είναι αυτός ο κόσμος των αντιθέσεων και των συγκρούσεων, των ηττών και των επιθυμιών που παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τα σχέδια των παιδιών, όπως αυτά που βλέπουμε μέσα σε αυτές τις σελίδες και που η Manuela Giulieri μας βοηθάει να ερμηνεύσουμε.
«Πίσω από το ονειρικό σύμβολο του τέρατος, της μάγισσας ή του επιθετικού ζώου, κρύβονται συχνά τα άτομα με τα οποία το παιδί ζει εντάσεις στην πραγματική ζωή ή φοβάται», εξηγεί... «Ένας συμμαθητής που καθημερινά το πειράζει, η δασκάλα που το μάλωσε, η μαμά ή ο μπαμπάς που του αρνήθηκαν ένα παιχνίδι. Συχνά οι διαστάσεις των προσώπων ή των αντικειμένων γιγαντώνονται στο σχέδιο, επιβεβαιώνοντας τη σημασία ή την ισχύ που η παρουσία τους εξασκεί στον ψυχισμό του παιδιού. Το αδερφάκι που πρόκειται να γεννηθεί και απειλεί το βασίλειό του είναι τεράστιο μέσα στο σώμα της μαμάς, ενώ το ίδιο το παιδί σχεδιάζει τον εαυτό του πολύ μικρό, που συνθλίβεται από αυτές τις δύο κυρίαρχες υπάρξεις. Το μεγάλο μυστήριο του σχολείου γίνεται συχνά ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο του παιδιού όταν φτάνει στο κατώφλι του δημοτικού και απεικονίζεται σαν ένας τεράστιος πύργος με σκούρα και απειλητικά παράθυρα.»
Αλλά όχι μόνο εφιάλτες. Αν και το 45% των ονείρων διακατέχεται από φόβους και άγχη, όπως έχει αποδείξει μια πρόσφατη μελέτη πάνω σε 692 παιδιά ανάμεσα στα 4-6 χρόνια, υπάρχουν κι εκείνα που έχουν αίσιο τέλος, στα οποία προβάλλονται φανταστικές και συναρπαστικές περιπέτειες. Ένα «φιλμ» μέσα στο οποίο το παιδί, κυρίως στην ηλικία των 5-6 ετών, μπορεί να κάνει ένα ποιοτικό άλμα, να προσεγγίσει τους στόχους του και να μετατρέψει σε πλεονεκτήματα τις απογοητεύσεις ή τις ήττες της καθημερινής ζωής.
«Δεν είναι θύμα του κάθε τέρατος, αλλά ονειρεύεται ότι το νικά με τη βοήθεια του αγαπημένου του ήρωα ή με το να γίνεται ήρωας το ίδιο», εξηγεί η Manuela Giulieri. «Με την κάπα του Batman μπορεί να πετάξει πέρα από τα εμπόδια ή με το σπαθί λέιζερ μπορεί να νικήσει τους πιο τρομακτικούς εχθρούς. Ακόμα, εμφανίζονται παιχνίδια στα οποία πρωταγωνιστής και νικητής είναι το ίδιο το παιδί, πολύ επιθυμητά παιχνίδια, γλυκίσματα και άλλες τροφές που μπορεί να αποκτήσει χωρίς καμία απαγόρευση.
Ήρωες των καρτούν που γίνονται φίλοι του, ένα ταξίδι ή μια εκδρομή με τη μαμά και τον μπαμπά, η αναβίωση κάποιων διακοπών που έζησαν μαζί ή η επιθυμία να τις πραγματοποιήσει. Ακόμα και τα χρώματα αποκτούν μεγάλη σημασία και προσδίδουν στο σχέδιο-όνειρο ένα θετικό χαρακτηριστικό: ένα τέρας που απεικονίζεται έγχρωμο δηλώνει μια σημασία λιγότερο δραματική στις ονειρικές φαντασιώσεις του παιδιού σε σχέση με εκείνο που απεικονίζεται με λιτό τρόπο, με μια και μοναδική μαύρη μολυβιά.»
Χαρτί και μαρκαδόροι
Όμως, πώς μπορούμε να πείσουμε τα παιδιά να μας διηγηθούν τα όνειρά τους και να τα σχεδιάσουν; «Πρέπει να κάνουμε ερωτήσεις με μεγάλη ηρεμία, χωρίς να επιμένουμε» υποστηρίζει η ψυχολόγος. «Περιμένοντας τις στιγμές κατά τις οποίες είναι πιο ήρεμα, μιλώντας μαζί τους ή ξεφυλλίζοντας ένα εικονογραφημένο βιβλίο και σταματώντας σε εικόνες-σύμβολο. «Εσύ τα έχεις δει ποτέ τη νύχτα ενώ κοιμάσαι;», μπορούμε να ρωτήσουμε. «Πώς είναι; Τι σου έλεγαν; Εσύ τι έκανες;» Ας έχουμε κοντά μας χαρτί και μαρκαδόρους κι ας τους ζητήσουμε να τα σχεδιάσουν για να μας τα γνωρίσουν.
Ας έχουμε υπόψη μας, όμως, ότι τα πολύ μικρά παιδιά των 2-3 ετών δυσκολεύονται περισσότερο να εξηγήσουν τους φόβους τους και να χρησιμοποιήσουν τα όργανα του σχεδίου. Ενώ από τα μεγαλύτερα -των 4-5 ετών- μπορούμε να περιμένουμε καλύτερα αποτελέσματα.»
Οι διακοπές είναι η ιδανική στιγμή για να ξεκινήσουμε αυτό το εγχείρημα. Τα ερεθίσματα αυξάνονται, νέες εμπειρίες αφήνουν στη μνήμη φωτογράμματα από θαύματα και αξιοπερίεργα, η μαμά και ο μπαμπάς είναι επιτέλους πιο διαθέσιμοι. Το σχέδιο-όνειρο γίνεται λοιπόν η ευκαιρία για ένα παιχνίδι που θα εφεύρουμε από κοινού και με το οποίο θα κάνουμε μεγάλες ανακαλύψεις. Ένα ανοιχτό παράθυρο σ’ ένα γοητευτικό πανόραμα: τις σκέψεις και τα συναισθήματα του παιδιού μας.
Τα πιο συχνά σύμβολα
Ο αγαπημένος ήρωας που νικάει τον εχθρό δείχνει την επιθυμία να νικήσει τα πραγματικά εμπόδια.
Τα πρόσωπα της οικογένειας αν έχουν το ίδιο ύψος με το παιδί ή αν το κρατούν απ’ το χέρι δείχνουν προστασία.
Το κακό τέρας είναι το σύμβολο της καταπιεσμένης επιθετικότητας ή της επιθετικότητας που υφίσταται από τους άλλους.
Το τέρας είναι το σύμβολο όλων αυτών που φοβάται το παιδί και από το οποίο αισθάνεται ότι απειλείται περισσότερο.
Τα χρώματα δίνουν μια θετική και γαλήνια σημασία στην ονειρική εμπειρία.
Το άσπρο και το μαύρο είναι ένα τρομακτικό βίωμα απέναντι στο οποίο το παιδί αισθάνεται ανίσχυρο.
Ονειρεύεται ήδη μέσα στην κοιλιά. Και με τη μαμά. Χάρη στην ανταλλαγή ορμονών, το βρέφος λαμβάνει συγκινησιακά ερεθίσματα που αποτελούν την πρώτη ύλη για τα όνειρα.
Πώς να το ηρεμήσουμε αν έχει δει ένα άσχημο όνειρο; Ποια είναι τα καταλληλότερα λόγια;

Μέχρι 3 ετών: Φράσεις όπως «δεν είναι τίποτα, είναι μόνο ένα όνειρο» δεν αρκούν για να το ηρεμήσουν, γιατί σε αυτή την ηλικία το παιδί δεν έχει πλήρη συναίσθηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Γι’ αυτό το τέρας ασφαλώς και υπάρχει: το βλέπει, το καταδιώκει απειλητικό, του προκαλεί φόβο. «Το μοναδικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε όταν μωρό ξυπνά τρομαγμένο είναι να το σφίξουμε στην αγκαλιά μας και να το χαϊδέψουμε, για να αισθανθεί προστατευμένο», υποστηρίζει η Manuela Giulieri. Δεν πρέπει να διστάζουμε να το πάρουμε στο κρεβάτι μας. Μόνο τις πρωινές ώρες, όταν είναι πιο ήρεμο, μπορούμε να το παρακινήσουμε να παίξει μαζί μας ένα παιχνίδι, στο οποίο αυτό θα είναι ο πρωταγωνιστής, που θα νικάει τον κακό, λέγοντάς του «Βλέπεις πόσο δυνατός είσαι, κατάφερες να νικήσεις» ή μπορούμε να του δείξουμε μια βιντεοκασέτα λέγοντάς του «Βλέπεις το τέρας υπάρχει, αλλά είναι κλεισμένο εκεί μέσα, παρόλο που το βλέπεις δεν μπορεί να σου κάνει κακό».

4 - 6 ετών: «Μπορούμε να δώσουμε πιο σύνθετες εξηγήσεις. Να του πούμε ότι τη νύχτα ξαναζούμε σαν μια ταινία τα επεισόδια της καθημερινής ζωής», σχολιάζει η Giulieri. Το ρωτάμε λοιπόν «Μήπως αυτές τις μέρες υπήρξε κάτι που σε τρόμαξε, μήπως κάποιος σε έκανε να θυμώσεις;». Ακούμε με προσοχή, χωρίς να δραματοποιούμε. Μετά το παρακινούμε να εκφράσει τις ιστορίες των ονείρων του με ένα σχέδιο: όταν «δει» το τέρας πάνω στο χαρτί, θα μπορέσει πιο εύκολα να αποστασιοποιηθεί από αυτό.

28.1.11

Να μ'αγαπάς ...

Ν

Τσαμπασίδης Χάρης ... Αϊνστάιν ετών 16!

Για το ταξίδι του από το Λιτόχωρο Πιερίας στο πανεπιστήμιο ΜΙΤ ετοιμάζεται ένας 16χρονος μαθητής της Β' Τάξης Λυκείου, ο οποίος έχει συμμετάσχει και διακριθεί σε διαγωνισμούς της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας (ΕΜΕ), των Βαλκανίων, της Μεσογείου και της Παγκόσμιας Μαθηματικής Ολυμπιάδας....

"Όταν τελειώσω το σχολείο θέλω να φύγω για το εξωτερικό. Μακάρι να κάνω καλή εντύπωση στην Αμερική και να με επιλέξουν να συνεχίσω τις σπουδές μου", λέει ο ίδιος.

Ο Χάρης Τσαμπασίδης, που έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής 8 μετάλλια, (δύο χρυσά, τέσσερα ασημένια, δύο χάλκινα), και εύφημο μνεία από την Παγκόσμια Μαθηματική Ολυμπιάδα, προσκλήθηκε από τη διοίκηση του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, να μεταβεί το ερχόμενο καλοκαίρι στο κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο.

Κάθε χρόνο, η Μαθηματική Εταιρεία προτείνει έναν μαθητή από τη Β' Λυκείου, που έχει ξεχωρίσει για τις γνώσεις του στα Μαθηματικά.

“Φέτος, επιλέχτηκα εγώ, να μεταβώ στο πανεπιστήμιο ΜΙΤ των ΗΠΑ και χαίρομαι ιδιαίτερα, γιατί επιβραβεύτηκαν οι κόποι μου. Σαφώς και ήταν απρόσμενο, αφού δεν έρχεται καθημερινά μία τέτοια πρόσκληση. Στόχος μου και φιλοδοξία μου είναι να ασχοληθώ με τα μαθηματικά σε ερευνητικό πλαίσιο”, δήλωσε ο Χάρης, στέλνοντας το δικό του μήνυμα:

“Οι νέοι θα πρέπει να προσπαθούν σκληρά. Δεν μπορεί κάτι σημαντικό να επιτευχθεί χωρίς προσπάθεια. Και όταν τους δοθεί η ευκαιρία, θα τα καταφέρουν”.

“Όταν τελειώσω το σχολείο θέλω να φύγω για το εξωτερικό. Μακάρι να κάνω καλή εντύπωση στην Αμερική και να με επιλέξουν να συνεχίσω τις σπουδές μου. Θα ήταν δύσκολο να καλυφθούν τα όνειρά μου στην Ελλάδα, καθώς δεν υπάρχει σωστή υποδομή”, τόνισε ο 16χρονος.

 

26.1.11

Ψητές τάρτες φρούτων με κρέμα!





Υλικά για την ζύμη της τάρτας

          250 γρ αλεύρι κοσκινισμένο              
125 γρ βούτυρο μαλακό
1/2κ.γ αλάτι
1 κρόκο αυγού
50 μλ γάλα κρύο ή νερό



Ετοιμασία ζύμης

Ανακατεύουμε σ’ένα μπολ το βούτυρο μέχρι να μαλακώσει εντελώς και να γίνει σαν κρέμα.
Προσθέτουμε το αλάτι , τον κρόκο του αυγού και το γάλα και ανακατεύουμε πολύ καλά.
Σιγά σιγά ρίχνουμε το αλεύρι και δουλεύουμε όλα τα υλικά μας με το χέρι  μέχρι να έχουμε μια μια μαλακή ζύμη.
Χωρίζουμε την ζύμη μας σε 2 μέρη. Ένα μεγάλο κομμάτι , όπου θα στρώσουμε το σκεύος μας και τα πλαϊνά του και ένα λίγο μικρότερο που θα χρειαστούμε για να σκεπάσουμε την πίτα μας.Τυλίγουμε με πλαστική μεμβράνη και βάζουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 1 ώρα.

Υλικά για τη γέμιση

5 μήλα καθαρισμένα και κομμένα σε κομμάτια
2 αχλάδια καθαρισμένα και κομμένα σε κομμάτια
7 κ.σ κατεψυγμένα κεράσια  ή φρέσκες φράουλες ή άλλο φρούτο της επιλογής μας
2/3 φλ ζάχαρη
4κ.σ χοντροκομμένα καρύδια
2 κ.σ σταφίδες ξανθιές
½ κ.γ κανέλα
½ κ.γ μοσχοκάρυδο
1 πρέζα γαρύφαλλο σε σκόνη
3 κ.σ αλεύρι
Ξύσμα και χυμό από ένα λεμόνι
2 κ.σ ανάλατο βούτυρο κρύο κομμένο σε μικρά κομμάτια


Ετοιμασία γέμισης

Ανακατεύουμε τα φρούτα , με τα μπαχαρικά , τη ζάχαρη , το ξύσμα και το
χυμό λεμονιού σε ένα μεγάλο μπολ

Υλικά για την κρέμα

1 φακελάκι ανθός αραβοσίτου βανίλια ή λεμόνι
660 μλ γάλα
5 κ.σ ζάχαρη

Ετοιμάζουμε την κρέμα σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας.




Συναρμολόγηση της πίτας μας




Σε αλευρωμένη επιφάνεια , ανοίγουμε τις 2 μπάλες , σε στρογγυλούς δίσκους με πάχος περίπου 3 χιλ.
Βουτυρώνουμε το σκεύος μας και στρώνουμε την μεγαλύτερη ζύμη στην ταρτιέρα μας , πιέζουμε να καλύψει την βάση και τα πλαϊνά. Τρυπάμε με ένα πιρούνι την βάση και τα πλαϊνά.


Τον άλλο δίσκο ζύμης τον κόβουμε σε λωρίδες.



Στρώνουμε το μείγμα με τα φρούτα μας πάνω στην ζύμη , προσθέτουμε τα παγωμένα κομμάτια βουτύρου και από επάνω στρώνουμε την κρέμα μας.






Παίρνουμε μια μια λωρίδα από το 2ο δίσκο ζύμης και από το κέντρο προς τις άκρες , στρώνουμε πάνω από την κρέμα μέχρι να γεμίζουμε όλη την ταρτιέρα.



Πιέζουμε στις άκρες να ενωθούν οι 2 ζύμες.

Ψήνουμε για περίπου 45 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο ή μέχρι να χρυσίσει η επιφάνεια της πίτας και να αρχίζει να κοχλάζει η γέμιση.



Μόλις βγάλουμε την πίτα από το φούρνο πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.
Αφήνουμε να κρυώσει και σερβίρουμε.




* Οι φωτογραφίες είναι από 2 τάρτες , μια σκεπαστή με ολόκληρο το φύλλο και κρέμα φράουλα και η άλλη με το επάνω φύλλο κομμένο σε λωρίδες και κρέμα βανίλια.

Καλή επιτυχία!

20.1.11

Γκρέιπφρουτ γλυκό κουταλιού!




Ένα γλυκό κουταλιού με ιδιαίτερη γεύση και άρωμα!

Υλικά

5 γκρέιπφρουτ
1 κιλό ζάχαρη
1 ποτήρι νερό
χυμό 1/2 λεμονιού

Ετοιμασία

Ξύνουμε στον ψιλό τρίφτη το εξωτερικό μέρος της φλούδας των γκρέιπφρουτ
 που είναι το πιο πικρό, προσέχοντας να μη φτάσουμε στο άσπρο μέρος του φρούτου.

Κόβουμε από τα φρούτα ένα μικρό τμήμα από πάνω και από κάτω και χωρίζουμε τη φλούδα από τη σάρκα του φρούτου.
Κόβουμε την φλούδα του κάθε γκρέιπφρουτ σε 4-6 κομμάτια.
(ανάλογα με το μέγεθος)





Κόβουμε τις φλούδες σε λεπτά κουρελάκια και τις πλένουμε με άφθονο νερό.


Σε μια κατσαρόλα βράζουμε νερό, ρίχνουμε μέσα τις φλούδες
και αφήνουμε να βράσουν για 5 λεπτά (από τη στιγμή που ξαναρχίσει ο βρασμός).

Τις βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τις βάζουμε σε μία λεκάνη με κρύο νερό.
Για τις επόμενες 24 ώρες θα αλλάζουμε το νερό με καθαρό κάθε 3-4 ώρες.

Βάζουμε στην κατσαρόλα τη ζάχαρη με 1 ποτήρι νερό να βράσουν.
Μόλις το σιρόπι μας αρχίζει να δένει ρίχνουμε και τα γκρέιπφρουτ και τα αφήνουμε να βράσουν μέχρι να δέσει το σιρόπι κανονικά.



Αποσύρουμε το γλυκό από την φωτιά , ρίχνουμε το χυμό λεμονιού
και το αφήνουμε έτσι 24 ώρες.
Δεν σκεπάζουμε αμέσως την κατσαρόλα μας με το καπάκι της
γιατί θα μας νερώσει το σιρόπι.
Σκεπάζουμε με μια καθαρή πετσέτα μέχρι να κρυώσει εντελώς.

Την επόμενη μέρα αν χρειαστεί να δέσει πάλι το σιρόπι μας ,
βγάζουμε με μια τρυπητή κουτάλα το γλυκό μας 
(αν το ξαναβράσουμε θα λιώσει).

Βράζουμε πάλι το σιρόπι μας , σκέτο.



Βάζουμε το γλυκό μας σε αποστειρωμένα βάζα
και καλύπτουμε όλο το γλυκό μας με το σιρόπι του για να μην μας χαλάσει.







Καλή επιτυχία!

18.1.11

Τούρτα παγωτό γιαούρτι με άρωμα λεμόνι ,βύσσινο και βάση απο μαρέγκα!









Θα ξεκινήσουμε το γλυκό μας ετοιμάζοντας την μαρέγκα ,
μέχρι να ψηθεί θα έχουμε χρόνο να ετοιμάσουμε και το παγωτό μας.




Υλικά για την μαρέγκα

3 ασπράδια αβγών
100 γρ ζάχαρη λευκή κρυσταλική
2 βανίλιες
την ετοιμασία της μαρέγκας θα δείτε :  στην συνταγή για την πάβλοβα

Σε ταψί στρωμένο με χαρτί ψησίματος , με ενα κορνέ ή με ένα κουτάλι
 σχηματίζουμε μια μαρέγκα σε στρογγυλό σχήμα που θα χρειστούμε για την βάση της τούρτας μας. Πάχους περίπου 3 χιλιοστά.

Πάλι με την βοήθεια ενος κορνέ ή κουταλιού σχηματίζουμε μικρά μαρεγκάκια που θα χρειαστούμε για την διακόσμηση της τούρτας μας.

Σε περοθερμασμένο φούρνο , ψήνουμε τις μαρέγκες μας στους 90 βαθμούς
για περίπου 2 ώρες.
Οι μαρέγκες θα είναι έτοιμες , όταν ξεκολλούν απο το χαρτί. 
 

Υλικά για το παγωτό γιαούρτι

200 γρ κρέμα γάλακτος
400 γρ γιαούρτι
1 ζαχαρούχο γάλα
ξύσμα απο 1 λεμόνι

Ετοιμασία



Χτυπάμε την κρέμα γάλακτος μέχρι να αφρατέψει. Προσθέτουμε το ζαχαρούχο γάλα και το γιαούρτι και συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να ομογενοποιηθούν καλά τα υλικά μας. Προσθέτουμε και το ξύσμα λεμονιού.
Βάζουμε το παγωτό μας στην κατάψυξη και αφήνουμε να παγώσει μέχρι να ετοιμαστούν οι μαρέγκες μας.

 


Υλικά για την διακόσμηση

250 γρ γλυκό του κουταλιού βύσσινο
καβουρδισμένα αμύγδαλα

Συναρμολόγηση της τούρτας μας

Αφού έχει ψηθεί και κρυώσει η μαρέγκα μας , την τοποθετούμε σε φόρμα με αποσπόμενη βάση και την περυχύνουμε ελαφρά με σιρόπι απο γλυκό του κουταλιού βύσσινο.



Βγάζουμε το παγωτό απο την κατάψυξη και γεμίζουμε προσεκτικά την φόρμα μας πάνω απο την μαρέγκα. Ξαναβάζουμε το παγωτό στην κατάψυξη και αφήνουμε εως ότου παγώσει καλά.



Μόλις το παγωτό μας είναι έτοιμο , διακοσμούμε με το γλυκό βύσσινο , τα καβουρδισμένα αμύγδαλα και τα μαρεγκάκια μας.


Καλή επιτυχία!

Αφιερωμένη εξαιρετικά στην mara ! :-)









17.1.11

Κάτω από τον γκρίζο ουρανό του Βόσπορου ...


Τρείς πίθηκοι /  Tree monkeys

O καταξιωμένος πλέον και γνώριμος στην Ελλάδα, Τούρκος σκηνοθέτης Nuri Bilge Ceylan («Climates», «Uzak») επιστρέφει, με ένα ψυχολογικό δράμα, που του χάρισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Κανών το 2008. Με ελλειπτική αφήγηση και στοιχεία νουάρ, ο Ceylan διερευνά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής, σε μια ταινία μεγάλης εικαστικής δύναμης.

Η ταινία θα προβληθεί απο την ΕΤ1 την Πέμπτη 20-01 στις 12.00μμ

διαβάστε κριτικές της ταινίας που πέχτηκε στο σινεμά το 2008:

16.1.11

Γιατί τον αγαπάμε ακόμη - Εκατό χρόνια χωρίς τον Αλ. Παπαδιαμάντη.



Απο την  "Καθημερινή" της Κυριακής 16-01-2010

Σπυρος Γιανναρας

«Καθώς ο ελληνικός κόσμος χαλαρώνει στην ασφυκτικά αναπαυτική αγκαλιά της φανταστικής ευρωπαϊκής κοινότητας, αυτού του πολυσυλλεκτικού κατασκευάσματος που στηρίζεται στην αναγκαιότητα της οικονομίας κι όχι σε εκείνη του αισθήματος, ο Παπαδιαμάντης θα έπρεπε ν' απομακρύνεται και να χάνεται από τα μάτια μας, όπως τόσοι άλλοι πριν και μετά από αυτόν. (...) Ομως ο Παπαδιαμάντης λάμπει περισσότερο παρά ποτέ κι αυτό συμβαίνει παρά τη θέλησή μας». Με αυτά τα λόγια ξεκινούσε ο αείμνηστος Χρήστος Βακαλόπουλος την αποτίμηση της σχέσης μας με τον Σκιαθίτη διηγηματογράφο στα 1991. Σήμερα, έναν αιώνα από τον θάνατό του, πολλά έχουν αλλάξει κι εμείς μοιάζει να έχουμε προχωρήσει μακριά στον δρόμο που μας απομακρύνει από εκείνον. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα πρώτα επίχειρα της φαντασιώδους επιθυμίας μας για άκοπη κι απρόσκοπτη, αέναη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής μας ευχέρειας στην οποία στηρίξαμε τη ζωή μας, με την κατάλυση της υποτυπώδους κοινωνικής μας συνοχής να φαντάζει πιθανό απώτερο ενδεχόμενο.
Ο αριθμός των ανθρώπων που μπορούν σήμερα να απολαύσουν το παπαδιαμαντικό κείμενο συρρικνώνεται διαρκώς. Κυρίως όμως μοιάζει να έχει μειωθεί δραστικά ο αριθμός όσων μπορούν να συλλάβουν ολόκληρο, αδιαχώριστα δηλαδή, το έργο μαζί με τον άνθρωπο. Γιατί ο Παπαδιαμάντης που διεκδικεί επάξια μια θέση στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα είναι κάτι πολύ παραπάνω από έναν εξαίσιο ηθογράφο της αλλοτινής Ελλάδας, που στήνει στα πόδια τους με ανυπέρβλητο τρόπο ολοζώντανους εμβληματικούς χαρακτήρες μιας δεδομένης κοινωνίας. Αν ο Παπαδιαμάντης μας αποκαλύπτει, σύμφωνα με τον Βακαλόπουλο «την ιερή μελωδία της πραγματικότητας», έναν σεβάσμιο δηλαδή τρόπο σχέσης με ανθρώπους και πράγματα πέρα από τη χρηστική ωφελιμοθηρία, η αντιμετώπισή του μόνο ως μεγάλου συγγραφέα ή μόνο ως ταπεινού ασκητή απειλεί να τον ακυρώσει, θίγοντας την ακεραιότητά του.
Παρόλα αυτά, ίσως τώρα να μπορούμε να αποτιμήσουμε ευκολότερα τη σχέση μας μαζί του. Ζητήσαμε λοιπόν από διαφορετικούς σε ηλικία και επάγγελμα, αναγνώστες του να μας εξηγήσουν γιατί τον διαβάζουν σήμερα. Από τις απαντήσεις προκύπτει ότι ο Παπαδιαμάντης εξακολουθεί να λάμπει παρά τη θέλησή μας, λειτουργώντας ως μεσάζων στην ανακάλυψη ενός βαθύτερου εαυτού μας από τον οποίο δεν έχουμε αποκοπεί πλήρως.


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ποιητής πάνω απ’ όλα
 
Παντελής Μπουκάλας

«Εν τινι παρεκκλησίω της εν... Μονής υπήρχε κιβώτιόν τι παλαιόν και σεσαθρωμένον, πλήρες εφθαρμένων βιβλίων. Ουδείς των σοφών περιηγητών των επισκεφθέντων κατά καιρούς την βιβλιοθήκην της Μονής ηξίωσε να ρίψη εκ περιεργείας βλέμμα και προς το λησμονημένον κιβώτιον». Παπαδιαμάντης. Προφανώς. «Οι έμποροι των εθνών». «Τι σε Δημητράκη καλέσωμεν; μουσικόν της καραβάνας, ψάλτην του γλυκού νερού, που κοιτάζεις στο βιβλίον και τα λες στα κουτουρού· ιμάμην των Χοτζάδων προεξάρχοντα, χαμάμην των Μποχώρηδων εξάρχοντα· αμανετζήν ηχηρότατον και μπατακτσήν οχληρότατον. Μας λίγωσες απ' τη γλύκα τας ψυχάς ημών». Κι αυτό Παπαδιαμάντης. Σατιρικότατος, με την «Ακολουθία του Σπανού», του 14/15ου αιώνα, οπωσδήποτε υπόψη του («Αλαλα τα χείλη των μιαρών, σπανών των κακίστων, και μεγάλων κακοποιών»). Δηλαδή, όχι προφανώς Παπαδιαμάντης, τουλάχιστον έτσι όπως δημιουργήθηκε με τα χρόνια, και ερήμην του, η λογοτεχνική «προφάνειά» του και όπως καλλιέργησε τις προσδοκίες των αναγνωστών του η καθυπόταξή του στο στενό σχήμα του «αγίου των γραμμάτων».
«Και τώρα, όταν ενθυμούμαι το κοντόν εκείνο σκοινίον, από το οποίον εσχοινιάσθη κ' επνίγη η Μοσχούλα, η κατσίκα μου, και αναλογίζωμαι το άλλο σχοινίον της παραβολής, με το οποίον είναι δεμένος ο σκύλος εις την αυλήν του αφέντη μου, διαπορώ μέσα μου αν τα δύο δεν είχαν μεγάλην συγγένειαν, και αν δεν ήσαν ως» σχοίνισμα κληρονομίας» δι' εμέ, όπως η Γραφή λέγει». Παπαδιαμάντης. Και πάλι προφανώς, «Ονειρο στο κύμα», με ηπιότερη δημοτική, πλην με τη Γραφή και τη γνώση της παρούσα όσο σε ελάχιστους. Αλλά και το επόμενο Παπαδιαμάντης, δημοτικός, και γι' αυτό «απροσδόκητος», τουλάχιστον κατά τα στερεότυπα: «Μοναχός εγώ αγρυπνάω, / νυχτερεύω μοναχός· 'λεημοσύνη σάς ζητάω, / νύχτα, δόλι' αγάπη, φως!» - ακριβώς στο βηματισμό τού «Μοναχή το δρόμο επήρες...»
Δεν χρειαζόταν να συνυπολογίσει τους παραπάνω στίχους ο Σεφέρης για να συμπεράνει πως «η μόνωση των Ελλήνων ποιητών είναι μεγάλη· είτε ο ποιητής ονομάζεται Κάλβος, είτε Παλαμάς, είτε Παπαδιαμάντης». Το κρίσιμο άλλωστε στο σεφερικό πόρισμα είναι ο χαρακτηρισμός του Σκιαθίτη ως ποιητή. Αυτό ήταν: ποιητής. Κι όχι λόγω των λιγοστών ποιημάτων του. Τα πεζά του, ένας κόσμος πλήρης μες στην ποικιλία του, του δίνουν τον τίτλο με ακέραιη την ουσία του.

η φωτογραφία είναι απο : http://resistance-hellas.blogspot.com/

Printfriendly