Λικέρ Πικραμύγδαλο~Amaretto! (Μια ιστορία αγάπης στο ποτήρι σας)

Amaro (πικρό) και Amore (αγάπη) δυό λέξεις σχεδόν ομόηχες,

 που αντικατοπτρίζονται στο κλασσικό ιταλικό λικέρ amaretto.

Γλυκόπικρο και μυρωδάτο σαν την αγάπη. 

Άλλωστε, ο μύθος θέλει από αγάπη να έχει παρασκευαστεί για πρώτη φορά.

Κάπου στο 1525 στην μικρή κωμόπολη του Saronno στην Ιταλία, 

όταν ο μαθητής του Leonardo da Vinci, Bernandino Luini, 

φτάνει για να αγιογραφήσει την τοπική εκκλησία.

 Ζητάει ένα μοντέλο για να ζωγραφίσει την Παναγία και το βρίσκει στο πρόσωπο της όμορφης νεαρής χήρας, ιδιοκτήτριας του πανδοχείου όπου διαμένει. 

Μοντέλο και ζωγράφος όπως ήταν φυσικά αναμενόμενο ζουν μια όμορφη, 

μυστική, ιστορία πάθους  που τελειώνει με την αναχώρηση του Bernandino. 

Τότε η όμορφη χήρα, αφού δεν μπορούσε να του προσφέρει άλλο τον εαυτό της, έφτιαξε ένα ποτό που η γεύση του να συμβολίζει το πάθος, τη φλόγα αλλά και την πίκρα μιας ανεκπλήρωτης αγάπης.

Να λοιπόν το amaretto. 

Μια ερωτική ιστορία στο ποτήρι σας. 

Αλκοόλ, αμύγδαλα & καραμελωμένη ζάχαρη.

Υλικά 

80 γρ (περίπου 120 τεμάχια) αμύδγαλα, 

(τον καρπό απο σπασμένα κουκούτσια βερίκοκου)

1 λίτρο κονιάκ άριστης ποιότητας

1 κιλό ζάχαρη

Ετοιμασία

Πλένουμε τους καρπούς των κουκουτσιών πολύ καλά.

Σε ένα μεγάλο γυάλινο βάζο, ρίχνουμε την ζάχαρη,

 τους καρπούς αμυγδάλου & το κονιάκ.

Κουνάμε μερικές φορές και αφήνουμε το βάζο μας, 

σε μέρος που να το βλέπει ο ήλιος,

ωστε να γίνει ο βρασμός του λικέρ μας.

Εκεί θα πρέπει να μείνει για τουλάχιστον 40-50 μέρες!

Καθ'όλη την διάρεκεια αυτών των ημερών, 

κουνάμε το βάζο ώστε να ανακατευτούν οι γεύσεις και τα αρώματα.

Μετά τις 40 ημέρες και την ωρίμανση του λικέρ μας, 

σουρώνουμε με τουλιμπάνι  όσες φορές χρειαστεί ώστε το ποτό μας 

να έχει ενα διαυγές χρώμα, χωρίς ίχνος απο τους καρπούς!

Το λικέρ μας είναι έτοιμο! 

Καλή επιτυχία! 

Κοτόπουλο με μαυροδάφνη & σάλτσα ντομάτας!

Στην παραγωγή της Μαυροδάφνης Πατρών (ΠΟΠ Μαυροδάφνη Πατρών) μπορούν να συμμετέχουν δύο σκουρόχρωμες ποικιλίες: η ομώνυμη μαυροδάφνη –που η παράδοση λέει ότι ο Γουστάβος Κλάους (Gustav Clauss) ονόμασε έτσι προς τιμήν της μελαχρινής αγαπημένης του Δάφνης –και η μαύρη κορινθιακή (έως 49%), γνωστή και από την παραγωγή της σταφίδας. Οι δύο αυτές ποικιλίες –που προέρχονται κυρίως από τους αμπελώνες της βόρειας Πελοποννήσου– είναι παραγωγικές, ικανές να δώσουν ένα μεγάλο όγκο σταφυλιών, δυστυχώς σε βάρος της ποιότητας. 

Για το λόγο αυτόν, οι αξιόλογοι παραγωγοί κρατούν τις στρεμματικές αποδόσεις χαμηλά, ενώ επιλέγουν τα κατάλληλα, σχετικά φτωχά εδάφη (που ως γνωστό, ενδείκνυνται για την παραγωγή κρασιών υψηλής ποιότητας), για τη φύτευσή τους.

Συνήθως, ο τρύγος λαμβάνει χώρα στο πρώτο μισό του Σεπτεμβρίου, όταν οι φλούδες της μαυροδάφνης είναι γεμάτες με χρώμα και ταννίνες και οι μικρές της ρώγες γεμάτες με υπέροχη πικάντικη πικράδα, σήμα κατατεθέν της ποικιλίας. Από την άλλη μεριά, η μαύρη κορινθιακή αντιτάσσει το πλούσιο σε σάκχαρα και οξύτητα χυμό της, που είναι φτωχός σε ταννίνες. Έτσι, οι δύο ποικιλίες για την παραγωγή της Μαυροδάφνης Πατρών είναι συμπληρωματικές. Το ποσοστό κάθε ποικιλίας στο χαρμάνι αποτελεί επιλογή του κάθε οινοπαραγωγού, με κάποιους να ευνοούν τη σχεδόν αποκλειστική χρήση της μαυροδάφνης και κάποιους άλλους να εξαντλούν το ποσοστό της μαύρης κορινθιακής (έως 49%). Επιπρόσθετα, αρκετοί αξιόλογοι παραγωγοί προχωρούν στην αφυδάτωση των ρωγών (λιαστά σταφύλια), κάτω από τον ήλιο ή τη σκιά, σε μια προσπάθεια να συμπυκνώσουν ακόμα περισσότερο αρώματα και γεύσεις.

Η παραγωγή της Μαυροδάφνης Πατρών συνεχίζεται με κλασική ερυθρή οινοποίηση, κατά τη διάρκειά της οποίας η αλκοολική ζύμωση διακόπτεται, με την προσθήκη αλκοόλης οινικής προέλευσης, μία διαδικασία που πολλά κοινά σημεία έχει με την παραγωγή του πορτογαλικού κρασιού Port. Έτσι, το ερυθρό, γλυκό κρασί που προκύπτει διαθέτει όλη τη δομή, αλλά και τη δύναμη που του προσδίδουν οι 15-18 αλκοολικοί βαθμοί, καθώς και τη γλύκα που του δίνουν τα τουλάχιστον 100 γραμμάρια αζύμωτων σακχάρων ανά λίτρο. Την παραγωγή της Μαυροδάφνης Πατρών, εκτός από την ποιότητα της πρώτης ύλης, επηρεάζει δραστικά η διάρκεια παραμονής στο βαρέλι, η οποία ποικίλλει. Ωστόσο, η αντοχή της στο χρόνο είναι δεδομένη, όπως μαρτυρούν ακόμα και σήμερα, μεγάλα βαρέλια που περιέχουν μαυροδάφνες του 19^ου αιώνα!

 Από τα πιο επιτυχημένα προϊόντα εξαγωγής της Ελλάδας για πολλά χρόνια και είναι γνωστή διεθνώς ως ποιοτικός ελληνικός επιδόρπιος οίνος. Αυτό μαρτυράει η γαλάζια ταινία που φέρει κάθε φιάλη Μαυροδάφνης, η οποία αφορά στην ένδειξη του ΟΠΕ που είναι η ανώτατη κατηγορία ποιότητας στο κρασί.
Η γλυκιά Μαυροδάφνη πίνεται δροσερή, σκέτη ή με παγάκι μετά το φαγητό ή ως κέρασμα. Συνοδεύει περίφημα γλυκίσματα με αμύγδαλο, τυριά μπλε κ.α. 
Εκεί όμως που απογειώνεται είναι όταν συνδυάζεται με επιδόρπια από ποιοτική μαύρη σοκολάτα, καθώς η γευστική αρμονία των δύο είναι πραγματική απερίγραπτη εμπειρία.

Σήμερα θα φτιάξουμε ενα κοκκινιστό τις κατσαρόλας με μαυροδάφνη!

Υλικά 

2 στήθη κοτόπουλου κομμένα σε μικρά κομμάτια
1 κρεμμύδι (τριμ.στην λεπτή πλευρά του τρίφτη)
200ml μαυροδάφνη Πατρών
300 γρ. φρέσκια σάλτσα ντομάτας
100 ml νερό ζεστό

Ελαιόλαδο
 αλάτι & πιπέρι

1 ξυλάκι κανέλας

Ετοιμασία

Πλένουμε καλά το κοτόπουλο και το σκουπίζουμε με

 απορροφιτικό χαρτί και  αλατοπιπερώνουμε και βάζουμε και πάπρικα.

Σωτάρουμε το κρεμμύρι σε ελαιόλαδο μέχρι να μαραθεί.

Προσθέτουμε τα κομμάτια κοτόπουλου 

και τα ροδίζουμε καλά απο όλες τις πλευρές τους.

Σβήνουμε με την μαυροδάφνη προσθέτουμε το 

ξυλάκι κανέλας και αφήνουμε το φαγητό μας να πάρει μια βράση.

Έπειτα ρίχνουμε την σάλτσα ντομάτας και το χλιαρό νερό.

Μαγειρέυουμε σε μέτρια φωτιά με κλειστό το καπάκι της κατσαρόλας για 20 λεπτά.

Την οξύτητα της ντομάτας θα σβήσει η 

γλυκιά γεύση της μαυροδάφνης δίνοντας 

μια θαυμάσια ισορροπιά στο πιάτο μας.

Γαρνίρουμε με φρεσκοτριμμένα μπαχάρια και
συνοδεύουμε με ρύζι, πουρέ ή ζυμαρικά.

Καλή επιτυχία!